Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

Δεν θα γονατίσει ο ελληνικός λαός !!!




 
Δεν θα γονατίσει ο ελληνικός λαός!!!
Ακόμα και οι γενοκτονίες δεν κατάφεραν να μας καταστρέψουν ούτε και οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι. Οι δυσκολίες υπάρχουν, αλλά υπήρχαν πάντα. Απλώς δεν πρέπει να ξεχάσουμε την ικανότητά μας να φωνάζουμε παρόν σε κάθε καταμέτρηση ανά τους αιώνες.


Ξέρουμε από πληγές και γνωρίζουμε τον τρόπο να τις προσπερνάμε!
Δεν θα περάσουν οι προπαγάνδες της ηττοπάθειας, διότι ο καθένας μας δεν είναι παρά μια κορυφή ενός δέντρου που έχει τις ρίζες του βαθιά καρφωμένες μέσα στο χρόνο. Και δεν είναι τα φαινόμενα της μόδας που μπορούν να μας κατασπαράξουν.
 Άνθρωποι σαν τον Μίκη μας, μάς δείχνουν τον δρόμο. Όσο έχουμε μαζί μας γίγαντες τέτοιου βεληνεκούς δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα. Μπορεί για τους άλλους να είμαστε μια λεπτομέρεια πάνω στο γεωπολιτικό σκηνικό, αλλά αυτή η λεπτομέρεια είναι πάντα εδώ, παρούσα ακόμα κι αν είναι καταπατημένη μερικές φορές.

Δεν είμαστε μόνο θύματα !
Ο ελληνικός λαός μπορεί να δέχεται αμφισβητήσεις, συνεχίζει να παράγει το έργο του. Ξέρει να αντιστέκεται, όταν υπάρχει κίνδυνος κι έχει τους δικούς του που βρίσκονται πάντα σε ετοιμότητα.

Επιπλέον, ακόμα και μέσα στα δεινά δεν φοβάται να κάνει καινοτομίες οι οποίες δεν είναι μόνο προς όφελος του, αλλά για ολόκληρη την ανθρωπότητα. 
Άνθρωποι σαν τον Ελ Γκρέκο δεν περίμεναν τίποτα από τους άλλους και τα έδωσαν όλα. Ο Ελύτης κι ο Σεφέρης δεν έγραψαν μόνο για την Ελλάδα. Μέσω του ελληνισμού άγγιξαν όλη την Ανθρωπότητα.
Και στον επιστημονικό τομέα, άνθρωποι σαν τους Καραθεοδωρή, Παπακυριακόπουλο και Παπανικολάου δημιούργησαν έργο με παγκόσμια εμβέλεια ακόμα κι αν δέχτηκαν κατηγορίες από την ίδια τους την πατρίδα. Ξεπέρασαν όλοι τους την κοινωνική μιζέρια, για να προσφέρουν με την αντίστασή τους, με τη θυσία τους. Αυτοί οι άξιοι, θέλουν δεν θέλουν οι άλλοι που μας υποσκάπτουν, ήταν Έλληνες, όπως κι ο Μητρόπουλος κι η Κάλλας.

Ο ελληνικός λαός δεν μπορεί να ξεχάσει τα επιτεύγματα και τα κατορθώματα των δικών του, επειδή δέχτηκε κριτικές. Δεν περίμενε ποτέ βοήθεια παρά μόνο στα μυθιστορήματα και κατάφερε να επιζήσει και μετά από μεγάλες καταστροφές. Ναι είναι ένας μικρός λαός με ελάχιστο πληθυσμό. Αλλά αυτό δεν αλλάζει τίποτα. Παραμένει ικανός όχι μόνο να επιβιώσει κάτω από αντίξοες συνθήκες, αλλά μπόρεσε να αποτελέσει και παράδειγμα προς μίμηση λόγω της αντίστασής του.

Δεν είναι μικρό πράγμα το να είσαι Έλληνας, όχι για λόγους εθνικιστικούς και γελοίους, αλλά γιατί το βήμα έχει το βάρος της μνήμης ακόμα και σε χώρους της λήθης.

Και δεν είναι τυχαίο, αν επινοήσαμε ως λαός μέσω της γλώσσας μας μα και της σκέψης μας έννοιες τόσο αφαιρετικές όσο είναι τα μαθηματικά, η μουσική κι η στρατηγική.

Είμαστε εδώ για να δώσουμε, όχι για να πάρουμε!!!



Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

Η Τέχνη του Πολέμου



“ Όταν  περικυκλώνεις ένα εχθρό, άφησέ του μια διέξοδο ανοικτή.
Αυτό δεν σημαίνει ότι επιτρέπεις στον εχθρό να διαφύγει !

Ο λόγος είναι ότι πρέπει να τον κάνεις να πιστέψει ότι υπάρχει γι’ αυτόν ένας ασφαλής δρόμος διαφυγής, ώστε όταν τον πολεμήσεις να μην αντισταθεί με όσο θάρρος μπορεί να του δώσει η απελπισία…”


Η τέχνη του πολέμου
Κεφ.VII Ελιγμοί



ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΦΗΣΑΝ  ΟΥΤΕ ΕΝΑ  ΔΡΟΜΟ ΔΙΑΦΥΓΗΣ !!!





Το βιβλίο εδώ

ΠΗΓΕΣ : wikipedia
               http://www.scribd.com/


Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2012

Ζωή...ξέφτια




Τόσα ξέφτια η ζωή…
Να τα  παρασέρνει ο άνεμος… Αφημένα  στις ξεχασμένες εισόδους των σπιτιών, ριγμένα πάνω στα παγκάκια, στο απάγκιο πάλι όταν ο καιρός βαραίνει και θυμώνει…
Ξέφτια, που δεν το θέλησαν να είναι έτσι ! Που γεννήθηκαν σε μυαλά άρρωστα, σε μυαλά υπανθρώπινα… αδέλφια στην ψυχή και στο αίμα… αφημένα να τα παρασέρνει ο άνεμος , έρμαια της βαρυχειμωνιάς…
Ξέφτια όνειρα, ξέφτια χαμόγελα και ουρανοί που έγιναν γκρίζοι να κρέμονται βαριά πάνω από  μάτια και  ρυτίδες… Απομεινάρια, ξέφτια μιας ζωής που διάλεξε τον ακάνθινο δρόμο…

Αδελφέ μου, μη με κοιτάς στα μάτια… όχι έτσι…
Βρέχει πάλι απόψε. Βρέχει στην ψυχή μου και αυτή λυγάει…Παραδέρνει σε περίεργα μονοπάτια απόψε…Τι κι’ αν σε σκέφτομαι… δεν φτάνει…Τι κι’ αν βλέπω εμένα στη μορφή σου… κι’ αυτό δεν φτάνει…

Να είχα λέει εκείνο το χάρισμα... Να μπορούσα με ένα άγγιγμα, με μια μου σκέψη, να τα αλλάξω όλα !  Να μπορούσα λέει να φέρω τον ήλιο πιο κοντά να σε στεγνώσει να σε ζεστάνει. Και την ψυχή σου. Να μπορούσα λέει να διαλύσω τις σκοτεινιές, να μπορούσα με ένα μου χάδι να φέρω χρώματα και χαμόγελα…

Μα πώς να μπορούσα όταν και ο δικός μου ουρανός σαν το δικό σου είναι…

Πόσα ξέφτια η ζωή…
Πόσο πόνο πια…






Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...